Sowie (Angela)

Sowie-01

 

 

 

 

Danielle vroeg mij, een tijdje terug al, om onze ervaringen met onze Sowie op te tekenen. De reden dat ik dat een tijdje voor mij uit heb geschoven, is dat ik ‘bang’ was dat als ik eindelijk zou gaan schrijven, ik niet meer kon stoppen…en dat is zo aan het eind van het schooljaar met de nodige tentamens, op z’n zachts gezegd, niet handig.

Goed nu is het vakantie en is er niets meer dat me kan weerhouden van mijn epistel, dus ga er maar eens voor zitten!

We hebben eigenlijk altijd honden gehad en onze eerste hond hebben we zelf uit Spanje van de straat meegenomen, zo’n 25 jaar geleden. Toen onze laatste hond overleed, stond ik op het punt om te beginnen met een nieuwe baan en dito studie…niet handig om dan een pup in huis te halen…vond ik, al was mijn gezin het daar uiteraard niet mee eens.

Na een jaar hondloos geweest te zijn, zat ik op een morgen op de bank met mijn 13 jarige dochter. Ze had een geslaagd eerste jaar op de havo (bijna) achter de rug, leuke nieuwe vriendinnen gemaakt, een succesvol judoseizoen gehad…en toch had ze iets triests over zich. Op mijn vraag wat er was antwoordde ze: ‘Ik mis Sabi (onze vorige hond)!’ Ze ging kort daarop de deur uit, naar school en realiserend dat we niet alleen Sabi miste, maar ook gewoon ‘een hond in huis’ miste, pakte ik de tablet en tikte ‘puppy’ in in de zoekmachine… (Hoe fout wil je het hebben!?)

Verreweg de meeste hits waren advertenties op marktplaats en hoewel dat niet persé niet goed zou zijn, scrolde ik toch door…totdat ik deze foto zag:

Sowie-02                   Sowie-03

Ik las de advertentie (jaja, van marktplaats), maakte een screenshot en stuurde die door naar mijn lieftallige vechtgenoot: ‘Kijk schat, kan goed met kinderen (die van ons waren 13 en 16…maar evengoed prettig) én katten (wel fijn als je er 3 hebt!)’ Het antwoord dat ik terug kreeg, had ik wel verwacht aangezien ik de gene was die al een jaar riep dat een hond nu niet handig was; ‘Mail maar!’

Zo gezegd, zo gedaan…eerst voorzichtig gevraagd o het hondje er nog wel was (de advertentie was immers al een tijdje oud) en na een bevestiging daarvan en een epistel (als deze) mijnerzijds, had ik al snel een leuk contact met Danielle. En hadden we afgesproken dat we zondags (het was toen dinsdag) langs zouden komen om te kijken of het wederzijds zou klikken. Dus reden wij zondags van Zaandam (via Biddinghuizen, alwaar dochterlief op de camping zat) naar Loerbeek om te kijken of ‘het goed voelde’ (dat was wat ik mijn kinderen voorhield, mijn onderbuikgevoel wist al dat het goed zat…en bovendien, twee uur rijden om te zeggen ‘Nou nee hoor…we doen het niet!’…) Maar onderbuikgevoelens worden zwaar onderschat! Toen we aankwamen in Loerbeek, kwam Danielle net met een ander hondje aanlopen welke spontaan bijna bij ons in de auto sprong (ook een leukerd!). Toen we mee naar de tuin liepen en ze ‘Angela’, welke wij al om hadden gedoopt in Sowie (net als David Bowie (die het niet echt heeft) een blauw en een bruin oog, erbij haalden sprong ze ons bijna in de armen. Dat doet ze bij iedereen, zei Daniëlle (ik dacht toen nog: Das ook geen verkooppraat, als ze dat nou bij niemand anders dan bij ons zou doen…). Terwijl wij aan het praten waren, ging m’n dochter op de grond zitten en kwam ‘Angela’ gelijk bij haar kroelen…

Sowie-04

 

 

Hier hoefde we niet moeilijk over te doen: dit klikte! Dit voelde goed! En dus heb ik de papieren getekend en was Angela Sowie geworden!

 

 

Eenmaal thuis was ze, hoewel immer alert, meteen op haar gemak.Sowie-05

 

 

 

Nog steeds haar favoriete pose:
Sowie-06

 

 

 

Om het niet handig zijn, nog niet handiger te maken, gingen we drie weken later ook nog eens op vakantie naar Zuid Frankrijk, uiteraard kamperen…tja timing… Achteraf denk ik dat dat het beste was wat we hadden kunnen doen: 24/7 ‘bonding-time’!

Sowie-07 Sowie-08 Sowie-09

 

 

 

 

Ik was er al bang voor…ik kan zo nog ellenlang door gaan met anekdotes, foto’s en lofzangen…we hebben geen seconde spijt van onze ‘impulsbeslissing’, Sowie is een geweldige hond, lief, leuk, enthousiast, vrij, zeker, aanhankelijk, energiek, trouw, lief (of had ik dat al gezegd?). Echt…als ze niet in het begin (2 nachten) had gepiept in de bench (wat over was toen we haar niet in de bench, maar in een mand naast ons bed zetten) en mijn favoriete laars iets luchtiger had gemaakt, zou ik mezelf niet geloven! Een opvanghondje, met toch een eigen geschiedenis, van 8 maanden in huis halen…zou zo ontzettend anders hebben kunnen gaan. Voor het grootste deel wijt ik dit aan de opvang; opgroeien tussen sociale honden, met liefdevolle mensen om je heen…konden alle hondjes maar zo’n start krijgen!

Er gaat nu na een jaar, nog steeds geen dag voorbij dat we  niet tegen elkaar zeggen hoe ontzettend we geboft hebben met zo’n fantastische hond als Sowie (al zal de meerkoet die ze ving en naar huis bracht, daar vast anders over gedacht hebben)!

Daniëlle (en natuurlijk alle anderen die voor ons hondje gezorgd hebben), ik heb het je wel eens vaker gezegd, maar: DANK JE WEL!

Namens familie Wester

Sowie-10 Sowie-11

 

 

 

 

Ps. Ik ben me er terdege van bewust dat niet alle adoptieverhalen zo’n succesverhaal zijn als het onze, maar ik kan echt niets minder roze-wolkerigs schrijven!

3314 Totaal aantal bezoekers 4 Bezoekers vandaag