Kaya

IMG_0323

Kaya

Wij hebben Kaya geadopteerd via Dutchy Puppy.Ze kwam uit Roemenië, en wat ik duidelijk wil maken met mijn verhaal, is dat hoe erg het ook allemaal is, en hoe lief de snoetjes op de foto’s ook zijn, weet waar je aan begint en zorg dat je de juiste informatie hebt. Daar ging het namelijk bij ons meteen al mis.

Wij woonden een poos samen, en ik had thuis altijd honden gehad. Ik had een vast contract in de zorg gekregen, met de tijden dat ik van huis ben zou een hond maximaal twee uur per dag alleen moeten zijn. We waren er dus klaar voor. We begonnen met kijken naar pups. Leuk, maar niet wat ik wilde. Ik wilde niet alleen een hond, ik wilde er één een beter leven geven. Via via kwam ik op de site van Dutchy Puppy. Er was een foto van een prachtig teefje, ze was volgens hen 8 weken oud en met het hele nest op de snelweg gezet om te kijken welke hondjes de overkant zouden halen. Zij en haar broer waren de enigen…

DSCF0108

Zij moest het worden. Het was allemaal vrij snel rond en na twee weken stonden wij op Schiphol om onze pup te halen. Wat een fijne spanning, wat een feest, nog even en we zouden ons hondje kunnen knuffelen! De ene na de andere bench kwam naar buiten. Ik zei nog tegen iemand van de stichting, :” ze is er niet bij hoor!” We werden gewezen naar een bench achteraan. Inderdaad, ik herkende haar koppie, maar hier was weinig pup meer aan.. Maar inderdaad, na goed kijken, ze was het. Ze was duf, bang en had zichzelf helemaal ondergepoept. Ze heeft waarschijnlijk iets kalmerends gehad want lopen kon ze niet. Mijn vriend heeft haar naar de auto getild. Eenmaal achterin legde ze haar kop op mijn schoot en is in slaap gevallen.

 

 

IMG_0114De eerste dag thuis heb ik haar eerst maar eens in bad gedaan. Eigenlijk begon het toen al. Als ik bij haar was was er niks aan de hand, ging ik naar de wc en zag ze me niet, begon ze keihard te janken. Mijn schoonvader kwam langs, die wilde haar graag zien natuurlijk. Ze vloog letterlijk weg toen ze zijn stem hoorde, ze was compleet in paniek. Hierna heb ik meteen een hondenschool in de buurt gebeld, en de week erop zijn we met lessen begonnen. De lessen op zich gingen heel erg goed, Kaya was slim en wilde graag doen wat ik van haar verlangde. Met andere honden daarentegen ging het helemaal niet zo goed. Ze liet ambivalent gedrag zien, ze liep onderdanig op een andere hond af, ging op haar rug liggen, en zo snel de andere hond naderbij kwam sprong ze op en greep.

 

DSCF0192Ondertussen heb ik haar na laten kijken bij onze dierenarts. Het eerste wat hij zei was dat ze minimaal acht maanden oud was. Een hond met een achterstand van een paar weken of een paar maand…tel maar uit. Verder had ze vreselijk slechte achterpootjes, waarschijnlijk door ondervoeding en te kleine huisvesting daar. Haar spieren hadden zich niet goed ontwikkeld. Zwemmen raadde hij aan. Met een hond die doodsbenauwd was voor alles wat ze niet kende. We zijn begonnen in een ondiep meertje. Dagen achtereen heb ik met haar geoefend, maar zwemmen deed ze uiteindelijk, met plezier. Met haar poten is het echter nooit meer goed gekomen.. Ook niet na na meerdere, dure behandelingen bij de dierenarts.

 

Thuis ging het wisselend. Als ik thuis was, was er weinig aan de hand, het liefst lag ze tegen me aan op de bank, of bovenop me, met haar kop in mijn nek, dat kan ik nog steeds missen. Als we visite kregen was ze vaak wat onrustig, maar niet agressief of iets. Dat veranderde na een week of zeven. Een neef kwam op bezoek, ik vroeg mensen al om Kaya te negeren tot ze uit zichzelf naar het bezoek toe kwam. Dit ging allemaal prima. Hij zit al wel een uur bij ons en moet naar de wc, met dat hij opstaat springt Kaya ook op en bijt hem in zijn kuit. Hij moest er wat om lachen, mij bezorgde het een rotgevoel..

Ik heb de hondenschool gebeld en we zijn met de eerste gedragstherapeut begonnen. Zo oefenden we met mensen die langs ons huis liepen (complete paniek bij Kaya) Mensen die aan de bel kwamen, mensen die mij op straat aanspraken en ga zo maar door. De ene keer ging het prima, de keer erop ligt ze  rustig naast me als ik aan het praten ben, en valt dan toch ineens uit. Ook met wandelen werd het steeds lastiger. Doordat ik haar gedrag niet kon lezen wist ik nooit hoe ze zou reageren, zowel op honden als op mensen. Ik ben toen begonnen met een lange lijn, alleen op stukken waar ik ver kon kijken liep ze los.

Er kwamen steeds meer incidenten. Zo heeft ze een bejaarde vrouw die langs het huis van mijn schoonouders liep omver gegooid en gebeten. Achteraf was dat misschien het moment geweest dat we door hadden moeten pakken, maar we waren al zo ver heen… Ik ben er heen geweest met een bos bloemen en heb uitgelegd waar Kaya wegkwam, gelukkig was dit een hondenliefhebster, een ander had aangifte gedaan… Een kleiner hondje dat we bijna dagelijks tegenkwamen met wandelen en dat altijd goed ging greep ze ineens en zo bleven dingen zich opstapelen.

Ik ben met Kaya overgestapt naar een andere hondenschool, zij stonden enorm goed bekend, met name ook voor gedragstherapie. Zij hadden inderdaad een andere aanpak, maar ook hun vertelden al snel dat Kaya het één liet zien, en dan totaal de andere kant op reageerde.

Inmiddels waren wij ouders geworden van een prachtig meisje. Je zou denken dat het daar mis is gegaan, maar dat is niet het geval. Vanaf het moment dat zij er was, was Kaya gek op haar. Dat nam echter ook extreme vormen aan. Kaya liep altijd links van me, liep ik met de kinderwagen en kwam iemand ons tegemoet, zorgde ze dat ze tussen de kinderwagen en die persoon in kwam te lopen en begon van een afstand al te grommen.

De gedragstherapeut kwam inmiddels drie keer in de week bij ons thuis, en heeft ook zeer nauw contact met onze dierenarts gehad, daar hebben we ontzettend veel steun aan gehad. Zij kende een homeopaat die ook wel eens met paarden gewerkt had, dat zou nog wat kunnen zijn. Het enige wat ik dacht was, yes, toch nog een kans! Maar nee, het haalde niks uit. Kaya werd steeds onvoorspelbaarder, het enige wat mij op de been hield was dat ze zo vreselijk gek met kinderen was, ik dacht, dan moet het goed gaan, als we nog maar iets meer proberen, iets harder werken… En zij zelf, zó intens lief, voor mij dan…

De enige waar ik nooit bang voor ben geweest is de hond van mijn ouders. Dat waren echt maatjes, vanaf het begin. En toen ging het in één week helemaal mis…

Kaya werd ’s avonds thuis steeds onrustiger. Als ze lag te slapen sprong ze ineens op en ging als een dolle blaffend de hele kamer door. Op een avond kwam mijn vriend met drinken de kamer in, en Kaya ging voor me liggen, fixeerde hem met haar blik en begon te grommen. Ik krijg nog kippevel, want ik denk dat ik op dat moment besefte dat het echt fout zat. (en toen waren we al zover dat als we wisten dat er visite kwam, Kaya in de bench ging, ik haar aan een korte leiband uitliet, er niemand meer achterom mocht komen omdat ik ze dan niet altijd aan zag komen, dat als er iemand langs huis liep Kaya zo in paniek was dat ik haar een kwartier aan het kalmeren was, als de bel ging was het helemaal hel, en ga zo maar door)

Hij heeft zich er niks van aangetrokken en is naast me gaan zitten, Kaya kalmeerde vrijwel meteen. De dag erna liep ik met haar toen er een kindje van een jaar of vier aan kwam lopen. Ze deed haar oortjes naar voren, kwispelde haar staart er bijna af en ik denk nog, zie nou maar, misschien valt het toch mee! Het kindje passeert ons en al kwispelend geeft Kaya een grom en springt op het meisje af. Ik had haar dus al aan een speciaal tuig met korte, stevige leiband en kon haar terugtrekken, maar ik ben huilend naar huis gelopen.

De gedragstherapeute heb ik gebeld, zij is dezelfde middag nog geweest en heeft eerlijk gezegd dat ze niet meer wist wat we nog konden doen. Herplaatsen was geen optie, maar aan de andere optie wilde ik, toch, nog steeds niet denken.

DSCF0208De dag erna waren mijn ouders er, we zaten in de tuin. Kaya en Noa lagen samen te slapen, zoals ze altijd deden (zie foto) Kaya springt ineens op, en grijpt Noa vast bij haar keel, en ze liet niet meer los… We hebben ze uit elkaar gehaald, beiden lopen een andere kant op en schudden zich uit (teken van, oke, klaar nu) En Kaya draait zich om, stormt op Noa af en grijpt haar weer bij haar keel.

Alles, waarin ik nog een beetje hoop had, kinderen, Noa, alles was weg, het kon niet meer. Ik heb de dierenarts gebeld en hij zou de volgende middag komen. Bij ons thuis, omdat ze daar op haar gemak was.

 

Die ochtend hebben we onze dochter weggebracht en zijn we naar het bos gegaan. We hebben twee uur gelopen, en net voor de dierenarts kwam waren we thuis. We hebben haar samen vast moeten houden, anders kon hij niet bij haar komen. Na de eerste spuit zei hij “laat haar maar lopen, ze voelt wat er komt en zal zelf haar veilige plek kiezen om te sterven ” Ze werd wat wankel op haar poten, kwam naar me toe, kroop op mijn schoot en legde haar kop in mijn handen. Daar heeft ze de tweede spuit gehad en is ze ingeslapen.

Wij hebben haar drie jaar gehad, en zijn vanaf dag één bezig geweest om een gelukkige, stabiele hond van haar te maken. Dat dat niet gelukt is, is niet te verkroppen. Ze was namelijk ook zó vreselijk lief. Ze was mijn maatje, mijn eerste kindje. Dat wij haar niet hebben kunnen helpen doet nog pijn. (het is nu ruim twee jaar geleden ik nu ik dit allemaal typ zit ik weer te huilen) De kosten die wij gemaakt hebben (en niet om te zeuren want ik zou het met liefde het driedubbele voor over hebben als we haar hadden kunnen helpen) zijn ontzettend hoog.

Ik merkte pas na de tijd, hoe vreselijk ik haar ook mistte, hoe gespannen ik al die tijd had geleefd. De eerste tijd als de bel ging, was mijn eerste gedachte, waar is Kaya?? Als ik met mijn dochtertje liep en ik zag mensen aankomen, keek ik of ik Kaya aan moest lijnen. Het heeft een flinke tijd geduurd voordat ik kon wandelen zonder voorruit te kijken en te denken. Achteraf zijn wij veel te ver gegaan (bejaarden op straat aanvallen, fietsers die ze heeft gegrepen, familie die ze regelmatig te pakken had maar die uit liefde voor mij toch bleven proberen)

Nogmaals, ik ben dankbaar dat zij in mijn leven is geweest, ze was gewoon mijn hond, ze hoorde bij mij en ze heeft me heel veel moois gegeven. Tot het laatste moment dat ze haar kop in mijn handen legde heeft ze onvoorwaardelijk van me gehouden, en ik van haar.

Maar wees je er van bewust dat je niet een vrolijke goldenretrieverpup bij een fokker weghaalt, maar een hond met een verleden, die je, hoe graag je ook wilt, soms gewoon niet kán helpen…

Manon

3758 Totaal aantal bezoekers 4 Bezoekers vandaag