Gismo & Kenny

GISMO EN KENNY; NACHTMERRIE OF EEN DROOM?

Hier beschrijf ik het verhaal van mijn honden Gismo en Kenny. Ik schrijf dit verhaal vanuit mijn hondenhart, om mensen die ook een hondenhart hebben te informeren over de lusten en de lasten, mogelijke onverwachte verassingen en tegenslagen…

Ik ben redelijk actief bezig in de hondenwereld en met hondentraining en gedrag, ben paardentrainer en zodoende zie ik om mij heen veel dierenliefhebbers en dieren eigenaren. Binnen dat kader zie ik een hoop plezier en liefde, maar helaas ook problemen, ellende en dromen die in duigen vallen.

Naar mijn mening is niets in het leven zo mooi als de band die de mens kan hebben met zijn dier. Als meisje van twaalf kregen wij thuis onze eerste hond, na jaren van verlangen naar een eigen hondje. Deze hond heette Floor, een kruising bordercollie, en kwam uit het asiel. Floor was niet de eerste de beste, het was een wilde hond van anderhalf jaar die van mensen niets kende. Floor was asociaal en soms ook agressief, vooral in onze eigen buurt, en in het begin zelfs ook naar ons. Van Floor hebben wij heel veel mogen leren, ik heb als twaalfjarige zelf de basistrainingen met haar doorlopen en we zijn met glans geslaagd. Door een probleemhond als G&K-1Floor word je als eigenaar gedwongen te leren het dier te begrijpen, zodat je situaties kunt inschatten en het dier kunt geven wat het nodig heeft, op het moment dat het dat nodig heeft. Floor is uiteindelijk een fijne hond geworden, hetzij met wat eigenaardige trekjes, maar een fijne, veilige gezinshond.

Floor werd in goede gezondheid zestien jaar, ik fietste toen nog dagelijks kleine stukjes met haar. Op de leeftijd van 16,5 hebben we haar moeten laten inslapen, maar zonder enige twijfel, een waardig afscheid van een hoogst gewaardeerde vriendin en levensgezel.

 

 

 

 

 

“Hart en hoofd spreekt elkaar tegen. Ik hou van haar en wil haar bij me houden, maar ze smeekt me om hulp met haar lieve ogen, en ik weet dat ik maar één ding kan doen om haar nu nog te helpen. Ik kan en mag niet egoïstisch zijn en moet nu doen wat ik weet dat ik als echte vriendin voor haar hoor te doen. Floortje gaat liggen en sluit haar oogjes, en al snel is het voorbij. De levenskracht is weg, Floortje is weg. En ik blijf achter. Na vijftien jaar, alleen, zonder haar.”

Ik was kapot van de dood van mijn hond, dit kon niet zo zijn, mocht niet gebeuren. Ik wilde geen hond meer, ik wilde dit nooit meer voelen, het gemis, de pijn, de onverbiddelijkheid van het afscheid. Ik had nachtmerries, dromen waarin ze terugkwam, waarin ze toch te redden was, waardoor ze bij me was en voor altijd zou blijven. Stiekem vond ik dat prettig omdat ik dan even het gevoel had dat ze bij me was. Ik kan dit niet eens schrijven zonder dat de tranen zich opdringen en in mijn keel prikken.

Vijf weken gingen voorbij, en het verdriet maakte plaats voor een leegte. Ik had nog steeds als ik thuiskwam de verwachting dat ze er zou zijn, en ze was er nooit. Het gevoel van die warme energie in huis was weg, de aanwezigheid was weg, het gat bleef achter. Voorzichtig stond ik mezelf toe om eraan te denken of ik toch niet weer een hond wilde. Ik woonde thuis, mijn moeder met pensioen, en hoewel het misschien niet handig was met de paardentrainingen en lessen, kon ik verder geen reden verzinnen waarom niet. Ik begon het internet af te struinen bij Nederlandse asiels en kwam uit op ikzoekbaas.nl, een website waarop alle adopteerbare honden van erkende asielen te vinden zijn. 400 honden heb ik bekeken, en daarvan ook de profielen als de foto mij aansprak. Eéntje sprong er tussenuit en dit bleef zo, zijn naam: Gismo.

G&K-2

Goed, na even een kleine pauze na de volgende huilbui, terug naar mijn verhaal. Wat een kop hè? Ik was op slag verliefd, en ook het stuk dat het asiel bij hem geplaatst had paste me op de één of andere manier. Gismo was niet makkelijk, had meerdere gezinnen gehad, kon niet met kleine kinderen en kon niet met vreemden omgaan. Ik was inmiddels gecertificeerd als paardentrainer en begrijp zodoende de fundamenten van het werken met een andere diersoort, of het nou een hond, paard of kanarie is. Ik zag wel wat in Gismo en ging naar het asiel om hem op afspraak te ontmoeten.

Zijn obstakels waren geen probleem, we hebben geen kleine kinderen hier in huis, en ik ben van mening dat een dier met ‘standaard’ gedragsproblemen goed te helpen is door middel van de juiste begeleiding, zeker als mensen van het asiel dit ook aangeven. Het spreekt voor zich dat die begeleiding dan ook echt toereikend moet zijn en moet voldoen aan wat het dier NODIG heeft, en niet alleen aan wat wij genoeg vinden. Hierin zit een wezenlijk verschil. Het asiel gaf aan dat het gedrag vooral onzekerheid was, en dat het met de juiste begeleiding goed te handelen zou zijn.

De klik was instant, meteen. De mensen van het asiel waren enthousiast, omdat ik de eerste persoon was naar wie Gismo niet blafte. Ik mocht hem aanhalen en hij was nieuwsgierig naar me, het voelde goed. In de week daarop ben ik teruggegaan met mijn moeder, en ook op haar reageerde hij goed. Omdat ik een paar weken later nog een trainingsweekend had met de paarden heb ik besloten Gismo pas daarna op te halen, in het kader van de stabiliteit in zijn nieuwe familie. Ik had nog een paar weken en in die weken ging ik drie keer per week naar het asiel in Almelo vanuit Zwolle. Ik speelde en oefende met Gismo en de klik bleef, eigenlijk hadden we meteen iets bijzonders met elkaar, meer dan een ‘gewone’ klik. Ook de mensen van het asiel waren blij, Gismo was al eens geadopteerd en teruggebracht, en had meerdere gezinnen gehad. In eerste instantie was hij in het asiel beland omdat hij een kind iets gedaan zou hebben. Nu vind ik dat altijd moeilijk, want kinderen kunnen ook erg rare dingen doen met dieren, die een dier niet begrijpt.

Na het trainingsweekend was het dan zover, ik ging Gismo ophalen! Ik had een halsband voor hem gemaakt (ik klus wat bij als tuigmaakster en maak o.a. honden riemen en halsbanden op bestelling) met bijpassende riem, die hem fantastisch stond en God wat had ik hiernaar uitgekeken! Ik was zo blij en gelukkig, Gismo wilde ook graag mee en ik zou hem zó gelukkig maken! Bij het ophalen kregen we de informatie dat hij uit Roemenië kwam (Hij had een Roemeens paspoort ook), dit wisten we niet maar goed wat maakt het uit, hij was als pup naar Nederland gekomen en inmiddels 2,5 jaar oud.
Ik zag het helemaal zitten, opnieuw een hond om van te genieten, tien jaar van mijn leven met hem delen, lekker de hort op, quality time met elkaar…

Eenmaal bij ons thuis was Gis aan de ene kant gelijk op zijn plek, ging lekker slapen en was niet nerveus of onrustig. Wel was hij daarna erg bang en onzeker, in de keuken kroop hij over de vloer van angst, en dit liet hij ook zien in de gang. Ook was hij bang van bepaalde bewegingen en dergelijke.
Van het probleemgedrag had ik tot dan toe nog niets gezien, geen spoortje agressie liet hij zien, niks, nul, nada.
We genoten van elkaar en ik fietste met Gismo naar de stallen, elke dag. Hij bleef braaf op zijn matje liggen als ik de paarden haalde, en wachtte daar op me als ik met de paarden werkte. Hij kende het fenomeen paarden niet, en dat vroeg dus om enige aandacht. Met rust en een veilige benadering kon ik hem toch bij mijn pony’s introduceren:

Zó blij met deze foto!
G&K-3

’s Morgens ging ik met Gismo naar het bos, binnen drie dagen nadat hij bij ons was gekomen liep hij los en hij deed het voorbeeldig, hij hoorde er echt al helemaal bij. Hij speelde met alle honden en was vriendelijk tegen iedereen. Ik zag niets, maar dan ook niets van het probleemgedrag.

Na een week of drie bij ons kwamen we een wandelgroepje tegen van zo’n zeven honden met eigenaren, erg leuke aardige mensen, met leuke aardige honden. We sloten ons aan en sindsdien liepen we elke morgen om kwart voor negen (ik werkte vroeg in de morgen op kantoor tot acht uur, en laat in de middag) een uur met de hele groep lekker door het bos te struinen. Gismo was zó gelukkig, en ik was ook gelukkig met hem. Hij liep altijd los en kon het met iedereen goed vinden.
Thuis deed hij het ook fantastisch, de angstreacties werden minder en minder en Gismo kon alles! Ik leerde hem grappige tricks zoals op je voeten lopen, rondje draaien, en spullen voor me ophalen. Hele slaapzakken droeg hij aan, de krant, zijn speeltjes kende hij bij naam, bij bezoek bleef hij heerlijk in zijn mand liggen slapen, ja, Gismo was echt de perfecte hond voor mij/ ons.

G&K-4 G&K-5

Intussen was ik ook bezig zijn verleden te achterhalen, ik vond het asiel waar hij zat in Roemenië, hij was daar geborden en ze hadden zelfs puppyfoto’s van hem, en video’s, en foto’s van zijn reis naar Nederland! Gismo had diverse namen gehad, in Roemenië heette hij Friedl, in Nederland Bandit en later dus Gismo, wat ik zo gelaten heb.
In Nederland had hij in twee verschillende asiels gezeten. Al met al dus duidelijk dat hij nooit vastigheid heeft gekend, nooit een baas om écht op te bouwen, ze laten je uiteindelijk toch allemaal in de steek. Dat zou mij niet gebeuren, Gismo en ik zouden minstens de komende tien jaar van ons leven delen.

Toen ik hem zo’n acht weken had veranderde er iets, Gismo’s gedragsproblemen kwamen bovendobberen. Niets ernstigs, maar hij werd wat ‘uitvallerig’ naar mijn pony’s, en blafte soms naar de eigenaren van honden die hij niet kende, als we daarmee contact maakten. In het bos hadden we ook een klein voorvalletje, Gismo was met de groep honden aan het stoeien, ze waren met negen honden op het pad en een hardloopster rende zo de groep honden in. Gis hapte in haar dij, wat een kleine bloeduitstorting veroorzaakte. Sommige aanwezigen zeiden dat het speelsheid was, anderen dat het per ongeluk was en dat het dom was van die vrouw om een groep honden die wild aan het spelen zijn in te rennen, maar ik had er een slecht gevoel bij, hoewel ik het niet wilde weten. Overigens heeft Gismo toen niet die hardloopster achterna gejaagd of iets dergelijks, het was ook geen doelgerichte actie. Ze was op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Een deel van mij vond ‘dat het een keer kan gebeuren’.

Al met al was het gedrag prima om mee om te gaan, maar wel iets dat aandacht vroeg. Ik besloot er gericht aan te werken door mensen op bezoek te vragen en dit plezierig te maken, nieuwe mensen te sturen in hun gedrag naar Gismo toe (omdat mensen die hem niet kenden altijd meteen reageerden op zijn blaffen, waardoor hij nog meer overstuur raakte), en hem van veilige afstand te laten zien dat het OK was. Gismo heeft bij mij nooit één klap gehad, nooit. Ik werkte dagelijks met hem, liet hem mensen zien en als het goed voelde liet ik hem op een voor hem veilige manier contact maken, liet de mensen hem lekkers geven bij goed gedrag, en liet duidelijk zien dat ik wist wat er moest gebeuren door mijn eigen gedrag. Toch wilde ik meer weten en meer leren over het gedrag, ik ben paardentrainer en geen hondentrainer, dus ik benaderde de man die bij ons in de omgeving bekend staat als ‘de hondenfluisteraar’. Als je het doet moet je het goed doen, dacht ik. Deze hondentrainer kostte een flinke smak geld, maar ik was ervan overtuigd dat ik door bij te leren over het gedrag hetzelfde met Gismo kon leren doen als ik met de paarden doe. Probleemloos door elke situatie, en probleemgedrag herstellen.

We hadden een lang introductiegesprek, de trainer merkte al snel dat ik niet de eerste de beste huis- tuin- en keukeneigenaar ben en al aardig op de hoogte was van hondengedrag. Niet om mezelf op de borst te kloppen maar omdat mijn verhaal informatief bedoeld is, en dit in mijn ogen de ernst van het probleem benadrukt. Hoewel we goed op weg waren kregen we een hoop informatie en advies mee. Ik was vol goede moed en ervan overtuigd dat het helemaal goed zou komen wanneer ik eenmaal leerde hoe precies te handelen. We hadden samen gewoon wat tijd nodig.

Ik kreeg een advies en handelingen mee om aan de slag te gaan, wat ik ook direct deed. Uren en uren, ieder moment bij Gismo besteedde ik aandacht aan wat hij liet zien, wat hij nodig had. We fietsen ook uren samen zodat hij zijn energie kwijt kon, we noemden hem ‘the dog that never gets tired’, omdat hij zo onvermoeibaar was en zo kon genieten van de fietstochten. We gingen dan lekker de dijk op en het was winter, dus er was niemand op de dijk en Gismo kon lekker los rennen. Ik nam hem niet meer mee naar stal, omdat daar steeds mensen en paarden rondlopen en ik dat niet helemaal vertrouwde. Hij had een keer gevaarlijk uitgevallen naar mijn pony. Mijn plan was om hem weer mee te nemen als het ergste over was. Inmiddels was het gedrag lichtelijk problematisch aan het worden, mijn moeder liet Gismo niet meer uit omdat ik het niet vertrouwde, hij zou haar omver trekken met alle gevolgen van dien.

Na twee weken hard werken stuurde ik een lange mail naar de trainer, dat ik vond dat Gismo niet goed reageerde op de handelingen die ik moest uitvoeren (zoals meer negeren, bijvoorbeeld bij het thuiskomen moest ik hem negeren, ook het uitvallen moest ik negeren en me dan wegdraaien.) Ik had het idee dat dit alleen maar afstand creëerde tussen ons, ik liet Gismo op moeilijke momenten in de steek voor mijn gevoel, waardoor hij in mijn ogen nooit naar mijn voorbeeld zou kijken in moeilijke situaties. Ik beschreef dit aan de trainer, en hij adviseerde om eventueel een muilkorf aan te doen om schade te voorkomen, maar met de waarschuwing dat het niet de oorzaak van het gedrag zou wegnemen. Ik kocht de muilkorf, en zelfs een slipketting. Als we er maar eenmaal doorheen konden komen, door deze periode, dan zou het goedkomen. De muilkorf heb ik hem aangeleerd om te dragen, met behulp van koekjes leerde ik hem zijn hoofd erin te doen, maar hij vond het natuurlijk vreselijk wanneer dat ding vast zat. De slipketting heeft hij nooit aangehad.

Ik schafte ook een batterij boeken aan, spitte ze één voor één door en vooral het boek ‘kalmerende signalen’ van Turid Rugaas heeft ons erg geholpen. Gismo reageerde hier geweldig op en werd weer wat kalmer bij het uitlaten in het zicht van vreemde mensen. In de tussentijd sprak ik met heel veel trainers, op zoek naar hun mening over het geval, waarbij ik het gedrag zo specifiek mogelijk beschreef. Ik leerde en leerde en we leken de goede kant op te gaan. Het gevoel dat de connectie met Gismo tussen mijn vingers door glipte werd minder, ik kreeg weer grip op de situatie en het plezier kreeg weer de overhand. We konden weer genieten en ik was er opnieuw helemaal van overtuigd dat het goed zou komen.

In Februari hadden we een fotoshoot, waarvoor Gismo op internet was uitgekozen. Ik had alle eigenaren geïnformeerd over zijn gedrag, maar we waren wel welkom. Op de dag van de fotoshoot was ik enorm verrast, Gismo heeft zich fantastisch gedragen en kon goed overweg met zowel de honden als de mensen, hoewel hij naar sommige mensen wel flink moest blaffen. Ik durfde hem zelfs los te laten. Ik ben ontzettend blij dat we die shoot toen toch hebben kunnen doen, hierdoor heb ik prachtige foto’s van mij en Gis kunnen krijgen!

G&K-6 G&K-7 G&K-8

Wel liet ik Gismo niet meer los in het bos, alleen nog op ruimtelijke, overzichtelijke stukken, en mijn wandelmaatjes keken dan met me mee. Als we iemand zagen aankomen riep ik Gis bij me en lijnde hem aan. Ik gebruikte een longeerlijn met een tuig om hem zo min mogelijk te beperken, en zo bleef alles handelbaar.
Hoewel ik het misschien onbewust bagatelliseer, was het gedrag toen al behoorlijk heftig. Ik heb het altijd vanuit mijn eigen perspectief ervaren natuurlijk, en ik ben iemand die ver gaat voor de dieren, heel ver. Ik heb Gismo nooit iets verweten of aangerekend, wel de mensen die hem zo gemaakt hebben. Gismo was namelijk echt een hele lieve hond van nature, en voor ons gezin bestond er gewoon geen fijnere hond. Het gedrag echter, was wel echt heftig. Als mensen ons wilden passeren viel hij uit en kon enorm tekeergaan. Ik zocht gebieden op waar we konden ‘mensenkijken’. Dit ging wisselend, de ene dag keek hij neutraal of geïnteresseerd en was er niks aan de hand, de andere dag viel hij uit naar diverse mensen, soms ook echt van op grote afstand. In het bos moest ik hem kort houden om mensen te laten passeren, en als deze toch dichtbij kwamen hapte hij ook naar kleding. Ook met andere honden ging het gedrag achteruit, zoals hij ooit met elke hond leuk en aardig was, zo kon hij nu flink uitvallen, en ook echt bijten, met vasthouden. Het duurde niet zo lang voor ik kon inschatten welke honden wel en niet met Gismo konden spelen, maar het feit dat het gedrag verschoof baarde me wel zorgen. Ik verloor opnieuw de grip en kreeg die ook niet terug. Als mensen met luide stem hun hond riepen of aanspraken werd Gis soms helemaal gek, hij blafte dan enorm maar ik kon altijd voorkomen dat hij nog bij mensen kwam, hoewel ik ervan overtuigd ben dat hij enorme schade zou hebben aangericht als dat wel gebeurde.

Achteraf kan ik wel zeggen dat ik altijd op scherp stond als ik met Gismo bezig was. Rustig wandelen was er niet bij, altijd stonden mij antennes op stand tien, altijd was ik bezig om de omgeving de scannen op zoek naar mensen die in onze buurt kwamen.

In totaal zijn er een aantal incidenten geweest, Gismo heeft een hondje in de rug gebeten waarvoor ik de schade heb vergoed. Het ging zo snel dat ik niet kan zeggen of het zijn bedoeling was, maar ik wist wel dat hij soms over het geheel nogal heftig kon worden als hij emotioneel was, en schade is schade, dus het zij zo. Ook heb ik een hardloopbroek en een tetanus enting vergoed van een hardloper die we te laat zagen.

Mensen verklaarden me voor gek dat ik nog doorzette, maar uitten ook hun bewondering voor mijn vertrouwen dat het goed zou komen en mijn doorzettingsvermogen. De meesten hadden de hond allang weggedaan, zeiden ze. Ik was nog altijd gek met Gismo, zoals ik mijn Gismo ook kende. Lief, knuffelig en aanhankelijk. Hij was gewoon onbegrepen en we zouden het goed maken. Wel moest ik toegeven dat het langzaam aan een gevecht begon te worden. Een gevecht tegen een onuitwisbaar verleden van een dier dat niet in staat is tot relativeren door zijn trauma’s. Het kostte me steeds meer moeite om met Gismo te werken, om met hem op pad te gaan. Elke wandeling waren er momenten dat hij uitviel of agressief werd. Op een gegeven moment probeerde hij zelfs een keer om iemand in de broek te bijten waarmee we twee weken daarvoor nog samen hadden gewandeld.

Al met al escaleerde het gedrag dus verder en verder, en ik had er geen grip op. Het enige wat ik bleef doen was aanpassen aanpassen aanpassen. Na de zoveelste uitval naar een andere hond (Die nota bene op haar rug lag) gingen we niet meer naardat bos, ik bedacht andere dingen om Gismo bezig te houden en ontliep mensen zoveel mogelijk. Ik had Gismo altijd aan een lijn. Ik had allerlei maniertjes om problemen te voorkomen en kon het op die manier blijven handelen.

Op een keer ging het opnieuw mis, en ik zat er echt doorheen. Geen van mijn inspanningen had resultaat, het werd alleen maar erger met het gedrag, en ik had het gevoel dat het niet meer de vraag was óf, maar wannéér.
Niemand wilde meer met Gismo uit. De vriend van mijn moeder, die zelf ook een hond heeft, liet op zaterdag de honden weleens samen uit. Één keer kwamen ze een hoek om en ineens schoot Gismo op een kindje af dat daar stond, en hapte in haar jas. Ik was daar niet bij maar we waren allemaal behoorlijk overstuur.

Ik ging naar de dierenarts hier in Zwolle die als de beste bekend staat en al jaren een vriend is van onze familie, en al onze dieren heeft gekend, en ook onszelf en onze familie als eigenaren. Ik gooide in tranen het hoge woord eruit, namelijk dat ik dacht dat het afmaken van Gismo onvermijdelijk werd, of was. De dierenarts adviseerde me een andere trainer, één die hij goed kende en waarin hij veel vertrouwen had. Ik maakte een afspraak en bij het eerste bezoek (privé), hapte Gismo de trainer in zijn arm. Zolang er koekjes gevoerd werden ging het goed, maar zonder koekjes zou Gismo gehakt maken van de trainer. We gingen aan het werk en ook hier kreeg ik een schema mee, met huisregels. Ik zou een basistraining mee gaan lopen als de privélessen klaar waren, zodat Gismo tussen de mensen en honden op het veld kon lopen en kon leren hoe daarmee om te gaan. Bij de derde privétraining liet Gismo geen agressie meer zien naar de trainer. Ik kende dit van hem, wat vreemd was was vreemd, maar eenmaal een paar keer ontmoet was het ook goed. Dit was altijd zo en is altijd zo gebleven. Maar goed, in de wereld lopen nu eenmaal meer mensen die je niet kent dan mensen die je wel kent.
Gismo was erg onberekenbaar, je kon niet voorspellen wanneer iets goed zou gaan en wanneer niet, op enkele factoren die nog steeds stabiel bleven na.

Hoe het ook zij, tijdens de trainingen deed Gismo het erg goed. Sommige mensen vond hij leuker dan andere, en hij maakte ook vriendjes onder de honden en de baasjes. Het voelde goed en ik had er weer zin en vertrouwen in. Ik nam de nieuw geleerde dingen mee in de dagelijkse dingen en het uitlaten, en ik merkte dat ik meer invloed had op het gedrag op sommige momenten. We werkten er keihard aan en de keren dat Gismo uitviel werden minder. We deden ook mee met een workshop van een andere trainer. Gismo deed al het gevraagde geweldig en scoorde overal het hoogst. Enige minpunt was dat de trainers Gis totaal niet konden benaderen. Attributen voor de oefeningen moesten via mijn zusje aangegeven worden. Ook probeerde hij uit te vallen naar mensen, zoals eigenlijk altijd. Maar goed ik was het eigenlijk gewoon, en hoewel ik eraan werkte kon ik het handelen. We hadden dan ook een ontzettend leuke dag.
Op de trainingen deden we ook mee met speuren, zo kon ik Gis nog iets leuks te doen geven. Speuren kon hij supergoed, en hoewel hij zijn klasgenoot niet kon uitstaan en ook de menselijke aanwezigen moesten oppassen niet te dichtbij te komen, hebben we er toch plezier aan gehad.
We schreven ook in voor de vervolgtrainingen, een hoop honden daarbij kwamen uit onze oude groep, en er waren ook weer nieuwe. We leerden nog meer commando’s en zoals altijd scoorde Gismo altijd het hoogst, had elke oefening als eerste door, echt meer dan een model leerling en ik was zó trots op hem. Wel moest ik er rekening mee houden dat hij niet bij bepaalde deelnemers in de buurt kon komen, en zéker niet bij de toeschouwers langs de kant. Ik had hem uiteraard ook altijd aan de lange lijn.

Intussen werkte ik ook door aan zijn contact met nieuwe mensen, vol nieuwe goede moed door de nieuwe trainingen die zo goed gingen, en die me zo’n goed gevoel gaven. Ik hield rekening met tal van factoren, en liet hem niet bij iedereen. Mensen mochten niet te hoog in de energie zijn en zeker niet dominant van uitstraling want dat trok hij niet. Verder was het ook per moment verschillend, garanties hadden we nooit. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe zwaar het is geweest om ALTIJD op scherp te staan, mensen konden niet bij ons thuis komen tenzij ik ze meebracht. Ik oefende ook met bezoek uiteraard, maar niet zomaar. Dit werd gepland en dan stapsgewijs uitgevoerd. Zomaar iemand op de thee was onmogelijk. Hoewel de uitvallen op straat minder frequent werden, werden ze wel intensiever en Gismo’s lichaamstaal veranderde ook. Van onzeker, twijfelachtig en ambivalent verschoof het naar doelgerichte agressie met alles wat hij in zich had. Ik wist dat ALS hij iemand te pakken kreeg, diegene een groot probleem zou hebben. Ook met andere honden werd het steeds moeilijker, ik kon niet peilen welke honden hij wel en welke hij niet zou accepteren. Ook honden die zich erg onderdanig toonden kon hij grijpen. Alleen zijn vaste vrienden zijn altijd zijn vaste vrienden gebleven, dit gold ook voor mensen. Ik moest er niet aan denken wat er zou gebeuren als hij ooit los zou raken. Ik had nachtmerries over ongelukken, over de poort die openstond waardoor hij eruit kon. Op een middag stak een buurman zijn hoofd over de schutting, het scheelde niet veel of hij was zijn gezicht kwijt.

Gismo’s gedrag begon mijn hele dagelijkse hebben en houden te domineren, ik moest alles zéér zorgvuldig plannen  en uitkienen, op welke tijdstippen ik waar kon zijn voor de minste problemen, welke mensen ik wel en niet kon passeren, etc. etc.

Ergens in mijn achterhoofd spookte het idee dat het helemaal de verkeerde kant op ging, en hoewel ik zielsveel van Gismo hield en hem niet kwijt wilde, wilde ik dat die andere hond, die agressieve die hij in zich had, verdween. Het moest weg, ik was moe, gewoon echt kapot, en wist het gewoon niet meer.

Op een dag waren er meisjes op straat voor ons huis, en ik ging met Gismo uit. De meisjes wilden hem komen aaien maar ik gaf natuurlijk meteen aan dat ze hem niet moesten benaderen. De meisjes wilden weten waarom niet en ik legde ze het probleem uit, maar ook dat ze niet bang moesten zijn voor honden omdat deze ene hond zo was. Ik vertelde hen wat hij had meegemaakt en hoe hij keer op keer door mensen is verraden en in de steek gelaten. De meisjes vonden dat zielig en ik zei hen dat Gismo nooit bang hoefde te zijn dat ik hem zoiets aan zou doen. Uiteindelijk voelde het best wel goed en durfde één van de meisjes Gismo een koekje te geven. Dit ging erg goed (ik was hier steeds nog mee bezig, om hem aan andere mensen te laten wennen. Opgeven komt niet in mijn woordenboek voor. Als het eenmaal goed was kon Gismo dan ook wel met andere mensen in de buurt normaal functioneren. Maar eerst moest de bevestiging er zijn), en ik moet achteraf toegeven hoe ongelofelijk dom deze actie geweest is, deze meisjes waren misschien tien jaar oud. Ze voerden Gismo en zijn spanning nam meer en meer af. Ze gaven hem commando’s en speelden met hem, ik heb één van hen zelfs de riem laten vasthouden. Toen de meisjes weg moesten nam ik de riem over en de meisjes draaiden zich om. Op dat moment vloog Gismo naar voren en sprong één van hen bijna in de nek. Ik had de riem vast en omdat ik zo doorgewinterd was in snel anticiperen had ik de riem strak voor hij het meisje kon grijpen, waardoor hij alleen haar arm raakte met zijn tand. Ze had een klein schaafplekje maar was erg geschrokken, en ik heb luchtig gedaan erover om ze niet nog banger te maken. Inwendig was ik natuurlijk ronduit geschokt, dit was weer een nieuwe stap in het escaleren van het gedrag, Gismo had nog niet eerder iemand aangevallen waarmee hij daarvoor nog had zitten spelen. Ik besefte dat ik NOOIT meer ergens vanuit kon gaan, dat gedrag tot dan toe ook elk moment kon veranderen. Het enige waaraan ik nooit heb getwijfeld is dat Gismo zich naar mij zou keren. Nogmaals, voor MIJ was hij de perfecte hond, voor iedereen die hij tot zijn kennissenkring rekende trouwens. Dat is ook waarom het zo moeilijk is geweest, en de reden dat we zo ver gegaan zijn.
Punt is dat er NU iets moest gebeuren, het kon zo niet langer en ik viel voor mijn gevoel wéér in die bodemloze put van wanhopigheid. Het was niet de vraag of het mis zou gaan, maar wanneer. En hoe groot de schade dan zou zijn.

In de tussentijd had ik nog steeds regelmatig contact met diverse specialisten, en we gingen nog steeds wekelijks naar de hondenclub. Ik werd op het spoor gezet van mensen die voor hun werk honden heropvoeden en herplaatsen. Ik had een lang telefoongesprek met deze persoon, die het verhaal erg goed herkende en aangaf één keer zo’n hond gehad te hebben, die niet herplaatsbaar was en na drie jaar bij hen alsnog werd afgemaakt omdat hij ook voor henzelf niet meer veilig was. Deze mevrouw verwees me door naar een zeer ervaren gedragstherapeute, waarmee ik direct een afspraak heb gemaakt. Ook dit heeft de nodige duiten gekost, al met al durf ik niet eens uit te rekenen hoeveel honderden euro’s alle lessen, trainingen, sessies en andere pogingen me gekost hebben.

De gedragstherapeute kwam, en kon maar nét binnenkomen zonder gebeten te worden, en dan alleen dankzij de koekjes die ze in haar hand had. Zij zette meteen haar middelen in, die niet hielpen, en we verbanden Gismo na een half uur ongeveer naar de berging, waar hij nog steeds tekeerging. We hadden een lang gesprek en de hele sessie heeft de hele middag geduurd. We hebben testen gedaan en oefeningen, waarbij de therapeute soms observeerde en soms actief betrokken was.
Op een gegeven moment had ze genoeg gezien en gingen we weer naar binnen. De therapeute was nog net niet in shock, maar we waren een zeldzaamheid. Gismo was ongelofelijk agressief en wij hadden ons aangepast op een manier die maar zelden schijnt voor te komen. Ik heb mijn zaken met betrekking tot begrip van gedrag en hondentraining aardig op orde, zoals ik al zei ben ik niet de gemiddelde baas die een leuk hondje heeft. Dit was serieuze business, Gismo was nog gevaarlijker dan we dachten, de therapeute met jaren van ervaring kon dit vrij gemakkelijk stellen, zo extreem was het. Ze gaf aan dat ze me privéles kon geven, maar dat Gismo nooit ‘goed’ zou worden. Het zat dusdanig diep dat de schade onherstelbaar was, Gismo zou nooit echt veilig worden voor mensen van buitenaf. Wel kon er volgens haar eea verbeterd worden door middel van training. Ik aarzelde op dat moment en vertelde haar dat ook, het was me gewoon teveel. Ik had dit vaker gehoord en beloftes gekregen van verbetering, en elke keer ging het een poosje beter en voelde het goed, om dan keihard terug met mijn neus op de feiten te vallen. Ik kon het niet goedpraten als mijn hond iemand zou aanvallen, ik zou niet zo’n krantenbericht worden van ‘hond verscheurt baby, de eigenaren wisten dat de hond niet veilig was. De hele buurt wist dat de hond niet veilig was, maar het moest eerst echt fout gaan voor er actie ondernomen werd’. Dit kon en mocht ik niet laten gebeuren, Gismo was MIJN hond, mijn verantwoordelijkheid.
Na nog een lang gesprek en heel veel wikken en wegen en huilen, heb ik de vraag gesteld ‘Wat zou jij zeggen als ik zei dat ik hem laat inslapen?’. Het antwoord: ‘Dat zou ik een heel wijs besluit vinden’.

Realiseer je dat dit een bekend en erkend hondenspecialist is die jaarlijks tig gevallen van agressieve honden voor haar neus krijgt, en dus ook evenveel eigenaren. Ik had en heb groot vertrouwen in deze mevrouw. Het raakte me nog extra hard toen ik me realiseerde dat ik niet ruim een half jaar bezig was, zoals in mijn hoofd was blijven hangen, maar dat we al bijna een jaar keihard aan het zwoegen waren om Gismo op de rails te krijgen. Ik was op, kapot, klaar. Met het antwoord van de gedragstherapeute had ik mijn besluit genomen, Gismo zou worden afgemaakt. Weer herplaatsen was geen optie, hij had al zoveel gezinnen gehad, zoveel verschillende eigenaren, het was niet eerlijk voor hem. Het asiel was sowieso geen optie omdat hij daar zo bang was. Dit was mijn ding, en ik moest het juiste doen.

Ik moest er van mezelf nog een paar nachten over slapen, maar diep van binnen wist ik wel dat het zou gebeuren. Die vrijdag zijn we naar Gismo zijn vriendinnetje bij de dierenkliniek gegaan. We kwamen daar altijd voor pretbezoekjes en Gismo kende en vertrouwde haar, dus ik wilde graag dat zij het zou doen. Gismo is toen heel rustig ingeslapen in mijn armen, hij was pas 3,5 jaar.
Het viel me zwaarder dan ik dacht, ja, ik voelde een bepaalde opluchting dat we ongelukken hadden kunnen voorkomen, dat de twijfelachtigheid en de angst weg waren, maar God wat miste ik Gismo. Ik voelde me een vuile verrader, ik had hem beloofd dat we er samen doorheen zouden vechten. We zouden tien jaar hebben samen, één, dat zijn er negen te weinig. Een jaar met Gismo was veel te kort, het was zo oneerlijk, verschrikkelijk. Ik had spijt als haren op mijn hoofd, zo verschrikkelijk veel spijt. We hadden door moeten gaan met de trainingen, samen met de paarden op stap, tien jaar van ons leven delen. Dit was niet wat ik wilde, ik wilde mijn hond niet kwijt, ik wilde alleen het probleem opgelost hebben. Ik heb een paar keer getwijfeld of het wel echt goed was, en ja dat was het. Hoe goed, leuk en lief Gismo ook kon zijn, zijn agressieve kant was te sterk en te gevaarlijk. Dit verhaal kent alleen maar verliezers.

G&K-9

Gismo was voor mij heel bijzonder, en ik weet zeker dat het allemaal goed was. Ik heb nooit getwijfeld om hem weg te doen, ik heb ook nooit spijt gehad dat ik hem uit het asiel heb gehaald. Wij waren voor elkaar gemaakt, dit heeft zo moeten zijn. Gismo en ik hebben elkaar ons beste gegeven, helaas hebben we samen het gevecht verloren.
Wat ik van Gismo heb gekregen neemt niemand me meer af, ik ben meer van honden gaan houden dan ooit, ik heb zóveel geleerd, stomweg omdat ik ertoe gedwongen werd, omdat Gismo dat nodig had. Ik denk dan ook dat Gismo niet voor niets in mijn leven gekomen is, en andersom.

Maar goed laten we eerlijk zijn, welke hondeneigenaar wil dit? Ook los van het afmaken? Een hond met echt heftige problemen die het plezier overschaduwen?

Één ding wist ik wel, na er twee dagen tussenuit te zijn geweest bij mijn zus in Duitsland omdat ik het lege mandje niet kon verdragen, ik moest zo snel mogelijk een hond hebben. Ik stortte me volledig op de zoektocht naar een hond, achteraf weet ik dat dat mijn manier is geweest om me maar niet met het verlies van Gismo te hoeven bezighouden.

De zoektocht kon beginnen, ik begon bij de Nederlandse asielen, aangezien dat de vorige keer ook een goed resultaat opleverde. Wel wilde ik geen hond meer met een rugzakje, ik dacht niet dat ik het aankon om daar op zo’n korte termijn nog een keer doorheen te moeten. Bovendien had mijn zelfvertrouwen een enorme mep gehad, waarom zou het met een andere hond wel lukken? Kijk ik ben niet van het type ‘als het maar niet teveel moeite kost’, dat lijkt me wel duidelijk, en een klein ‘maartje’ mocht er best aan zitten, maar opmerkingen als ‘kan niet met vreemden’ of ‘heeft soms moeite met kinderen’ waren voor mij een afknapper geworden. Daarbij wilde ik rekening houden met mijn familie, die echt niet zaten te wachten op een nieuw probleem. Sowieso vond ik in de Nederlandse asielen geen hond die me aansprak. Ik ging op internet kijken, bij stichtingen die honden uit het buitenland halen. Ik bekeek alle advertenties die me aanspraken, vooral afgaande op de foto’s.

Al snel kwam ik twee opvangs tegen die beiden hondjes hadden die ik er leuk uit vond zien, het waren pups en dat leek me sowieso wel fijn, omdat de kans dan toch een stuk kleiner is op een onverwacht rugzakje. De opvangs hadden allebei op dezelfde dag een open dag, dus we zouden die dag gaan kijken bij beiden. De eerste opvang had het hondje dat het uiteindelijk is geworden, vijf maanden jonge Kenzo. Ik vond hem direct de leukste en hij voldeed ook aan al mijn wensen, was niet de rumoerigste van het stel, werd niet zo groot als Gismo (dit laatste vooral voor mijn moeder, zodat zij de hond ook zou kunnen uitlaten, zelfs als de hond zou trekken), had een enorm lieve uitstraling en hoewel hij verlegen was hengelde hij ook naar je handen om geaaid te worden. Een heel bescheiden hondje, een paar dagen in Nederland vanuit Bulgarije, alles netjes in orde en hij was ook al gecastreerd. Kenzo had en heeft een heel zachte energie, echt een fluwelen hondje. Hoewel hij zeker ook wel pit en spirit liet zien, vond ik zijn zachtheid erg fijn. Vijf dagen na dat eerste bezoek haalden we Kenzo op.

G&K-10 G&K-11

G&K-14 G&K-15

Kenzo (Kenny, zoals zijn roepnaam geworden is) voelde, net als Gismo, meteen goed. De eerste dagen bij ons vond hij best spannend, maar hij heeft nooit de bevooroordeelde angst gehad die Gismo in zich had. Kenny is lief tegen alles en iedereen, Kenny is echt een droomhondje, zoals ze in mijn ogen zeldzaam zijn.

Met Kenny werd alles anders, zo hoor je een hond te hebben, ik kan eerlijk toegeven dat het een verademing was, ik kon hem uitlaten zonder steeds om me heen te hoeven kijken, ik kon mensen passeren zonder ook maar IETS te doen. De mensen van de bosgroep waren ook verrukt, we konden weer genieten van het wandelen. Binnen drie dagen liep hij los, hij ging mee naar de paarden, waar hij dol is op mijn pony Zneddie, en op de ritjes die we maken.

Kenny lijkt gelukkig erg op Gismo, zijn manier van bewegen, hoewel hij een maatje kleiner is, en zijn typische eigenaardigheidjes. Hij speelt vaak op dezelfde manier als Gismo, komt op dezelfde manier met zijn rug tegen de bank zitten voor een nekmassage. In Kenny heb ik al het fijne van Gismo, maar dan zonder het trauma. Met Kenny in mijn leven heb ik het gevoel Gismo toch niet helemaal kwijt te zijn, Kenny is een geweldige opvolger.
Natuurlijk had ook Kenny zijn dingetjes, net als elk jong hondje dat in een nieuw huis komt. Hij pieste nog weleens in huis, en in het begin moesten we opletten dat hij geen spullen jatte om te slopen, hoewel we daar altijd meteen bij waren en hij niet verder is gekomen dan een pen. Ik vind het tegenwoordig des te ongelofelijker dat mensen over zulke dingen kunnen vallen. Die kleine onhandigheidjes die bijna elke hond wel heeft zijn een wereld van verschil vergeleken met hoe ernstig het ook kan zijn.
G&K-12 G&K-13

 

Ik heb Kenny nu vijf maanden, hij is al tien maandjes oud, de tijd gaat zo snel. Kenny kent al heel veel woorden en commando’s, ook met hem gaan we wekelijks naar de training en hij doet dat geweldig, in les drie kon hij al dingen die bij les tien hoorden.

Waarom ik dit hele verhaal heb geschreven, is omdat ik het van belang vind dat mensen weten waar ze aan beginnen voor ze een hond nemen, zeker bij een herplaatser of een hondje uit het buitenland. Kenny is een lot uit de loterij, we hebben gigantisch veel geluk met hem. Ik vind dat ik daarmee beloond word voor mijn inspanningen met Gismo, althans zo voelt het voor mij.

Met Gismo heb ik eerlijk en bewust gekozen, maar de uitwerking is natuurlijk niet wat ik gewild had. Gismo was een heel bijzonder geval, zulke honden zijn er niet veel. Toch worden er jaarlijks honderden honden afgemaakt wegens ‘gedragsproblemen’. Niemand G&K-16gaat daar vanuit als hij of zij aan een hond begint, maar naar mijn mening begrijpen veel mensen veel te weinig van wat het samen leven met een dier werkelijk inhoudt. We hebben nooit controle over een dier, dat is een illusie. Het enige waarover we echt controle hebben zijn onze eigen acties, en hoe we met onze dieren omgaan. “Je kunt het paard naar het water brengen, maar je kunt het niet dwingen te drinken.”

 

 

 

 

 

In mijn ogen hoort een zekere inzet van menselijke kant erbij wanneer wij besluiten dat wij een dier willen. De dieren hebben het niet voor het uitkiezen. Meestal worden inspanningen beloond, soms ook niet. Soms vinden mensen bijna elke inspanning er al één teveel, het valt even tegen en dieren worden de dupe.G&K-17

Gismo had nooit hoeven worden wat hij geworden is. Hij was zachtaardig, leek zó vreselijk veel op Kenny. Zelfs een hondje als Kenny is gevaarlijk te maken, door lomp gedrag van eigenaren en straffen bij angst, iets wat veel te veel voorkomt doordat mensen geen idee hebben van de taal van de honden, hun manier van communiceren. Een hond heeft van nature maar één taal, en dat is hondentaal. Al het andere is wat ze van ons leren. Door menselijk gedrag op een hond te projecteren ontstaat een situatie die voor een hond onmogelijk te begrijpen is, en die onherroepelijk tot problemen leidt. Alleen hondenliefde is niet genoeg om een echte relatie aan te gaan, één waarin beide partijen voor het partnership kiezen.

Een goede hond begint bij jezelf, zorg dat de kennis van het wezen hond in huis is, vooral gedragstechnisch gezien. Kennis leidt tot begrip, en begrip leidt tot empathie en geduld, zodat we niet meer hoeven handelen uit frustratie en irritatie wanneer de dingen niet lopen zoals we zouden willen.
Blijf altijd eerlijk, naar je dier en naar jezelf. Op die manier kan een hoop leed voorkomen worden.

 

 

 

 

9447 Totaal aantal bezoekers 4 Bezoekers vandaag